Este va a ser una entrada cursi, lo reconozco. Un entrada un pelín empalagosa, es cierto. Pero no me lo tengais en cuenta, no soy yo quién habla. Mis palabras son el producto de una indigestión de babas amorosas. Y es que sí, se me cae la baba con mi niña y tanta baba junta es lo que tiene. Esta semana ha cumplido 4 años. Y se dice pronto, casi tan pronto como parece ser que han pasado. Ya son 4 años, y parece que todo ocurrió hace unos meses. Los que sois papás me entendereis, ¿ no es cierto que la medida del tiempo parece cambiar después de formar una familia? Todo pasa demasiado pronto, demasiado rápido. Dejan de ser bebés pequeñitos cuando por fin te has habituado a dormir a trompicones. Dejan de ser personitas medio-andantes cuando por fin has adaptado tu vivienda a sus curiosas investigaciones. Dejan de ... dejan de todo muy rápido. Aunque es de lo que se trata; de que crezcan sanos y felices. Pero duele. Duele y a la vez es un dolor que te llena de orgullo y satisfacción (anda! como el rey, jeje).
Júlia, mi niña, que dice que no quiere crecer, que no quiere ser una "velleta" (viejecita en catalán). Y yo siempre le digo que para mí siempre será mi pequeñina. Y de momento con eso se conforma. Pero ya tiene 4 añitos. Ya tiene 4 añazos. Empezamos una nueva etapa. Mi bebé es una niña pequeña. Y todo se complica un poco más, porque su carácter es cada vez más evidente, sus preferencias cada vez más marcadas. Pero seguro que poco a poco me enseñara a ser más tolerante y me indicara los caminos a seguir. Dicen que los padres guían a los hijos, pero muchas veces serán ellos quienes nos muestren el camino.
Felicidades Júlia. Felicidades por ser como eres.
Aprovecho para dar las gracias a la familia que ha celebrado este día con nosotros. Gracias a todos por acompañarnos en esta aventura.

FELICIDADES JÚLIA!!!!!
ResponderEliminary un beso muy muy fuerte Annabel, no sabes como te entiendo..
Muchas gracias Cloe!! Como pasa el tiempo, ¿verdad? Parece que fue ayer cuando en el foro comentábamos temas de bebés, y ahora ya ...sniff, sniff. Siempre nos queda la posibilidad de augmentar la prole ;-).
ResponderEliminarUn besazo, me encanta leerte por aquí.
Si guapa...como pasa el tiempo, mis niños estan enormes y me da mucha pena ver como crecen,se acabaron los bebes..
ResponderEliminara lo de aumentar la prole, estamos pensandolo, ya veremos...
un beso muy fuerte y me encanta pasarme por aqui
Felicidades para Júlia y para vosotros! me han parecido unas lineas super tiernas, para nada empalagosas... describes perfectamente lo que sentimos todos (padres/madres) en nuestros corazones!!
ResponderEliminarbesitos
Bueno se m e cae la baba viendo èsta foto,que voy a decir yo de èste pequeño pero gran tesoro, llamada Júlia, que cada dìa va creciendo y aumentando mis ilusiones, a la vez que ella va descubriendo un camino lleno de sorpresas a veces y otras, de querer ser un poco pequeña.Pero si ya tienes 4 añitos y es todo un personaje,tù iaia.Que te quiere muuuuchooo.
ResponderEliminarGracias a todas por vuestros comentarios, pero gracias en especial a Soleada, que es mi mami y sé de buena tinta el esfuerzo que le ha supuesto colgar el comentario en el blog. Un beso!!
ResponderEliminarAnna bonica... m'he emocionat molt...
ResponderEliminarFelicitats a tots tres!
T'estimo.
Uooooo!!!!! Quanta raó tens!!!! han passat volant!!!
ResponderEliminarUn petonàs!!!
OLE y OLE annabel, que duri l'alegria a tope! com passa el temps col·l·l·l·lega (que dificil estirar una el·la geminada! xD) Muak
ResponderEliminar