sábado, 16 de abril de 2011

Rosquillas de Semana Santa

Hoy es nuestro primer día de vacaciones de Semana Santa y hemos empezado a tachar cositas de la larga lista de tareas pendientes. Una de ellas ha sido hacer las típicas rosquillas de anís características de esta época del año. Nos hemos pasado media mañana amasando, haciendo circulitos, etc...pero han quedado riquísimas y ahora tenemos rosquillas para un regimiento. Nos han salido cuatro bandejas como las de la fotografía, que repartiremos esta tarde con la familia. Esa es una de las mejores partes de hacer repostería, el poderla regalar. Me encanta y me gusta transmitir este gesto a Júlia. Creo que es bonito regalar algo que te ha costado trabajo hacer, es un gesto de amor hacia la otra persona.

Por si os interesa  hacer estas ingentes cantidades de rosquillas, los ingredientes y cantidades empleadas han sido las siguientes:
-1 kilo de harina
-5 huevos
-2 vasos de azúcar (un vaso de estos normales, tipo de los que viene la nocilla)
-el zumo de una naranja
-2 sobres de levadura tipo Royal
-1/3 de una terrina de margarina tipo tulipan.
-3 dedos de aceite (en el mismo vaso de antes)
-un chorrito de brandy
-anís en grano (al gusto, yo pongo bastante)
-azúcar para rebozar las rosquillas
-harina para ayudarte a amasar (para manchar manos y superficie a trabajar).
-aceite de oliva (para freír)

Mezclamos todos los ingredientes en un bol grande y amasamos hasta que quede todo suelto, bien ligado. Dejamos reposar unos quince minutos y nos ponemos a la faena. Hacemos la forma de las rosquillas. Os aconsejo que las hagáis pequeñas, porque al freírlas crecen bastante. Yo nunca me acuerdo y luego parecen donuts más que rosquillas. A continuación, las freímos en abundante aceite de oliva. Cuando estén tostaditas las retiramos a un plato con papel absorbente.  Para acabar, las rebozamos con azúcar y las dejamos enfriar antes de empezar a comerlas. Por cierto, según mi madre si las guardamos en una lata o una bolsa de plástico bien cerrada, duran muchos días. Yo no lo sé de primera mano, porque a mí nunca me han durado tanto tiempo, ya que nos las comemos antes...
Estos roscos me recuerdan a mi abuela Isabel. Un besito para ti, yaya, estés donde estés. Pásate mientras dormimos, que te he guardado un par de rosquillas. 





2 comentarios:

  1. Mmmmmmmmmmmm....nena quina pinta!!!!segur que us han sortit boníssimes!!! i la Júlia segur que s'ho ha passat superbé! Un petonet!
    Judit (uni)

    ResponderEliminar
  2. la veritat és que han quedat boníssimes! avui n'hem repartir la majoria, i millor....perquè sinó no sé què seria de mi...és una temptació contínua!

    ResponderEliminar